雨宮デビルの憂鬱

ก็ตามชื่อเอ็นทรีอ่ะ บล็อกใหม่ ไลฟ์ใหม่ (จะแปลว่าไลฟ์คอนเสิร์ทหรือชีวิตใหม่ก็ได้)

แต่ฟังดูเหมือนกะว่า แบบว่าได้รับชีวิตใหม่ อะไรทำนองนี้ จริงๆ แล้ว มันก็ ชีวิตแบบเดิมๆ นี่แหละ แต่มันกลับมาอีกครั้งหลังจากที่หายไปแค่ครึ่งเดือน แต่จริงๆ แล้วก็ไม่ได้หายไปใหนเลยแม้แต่น้อย (ชักอยากหายไปจริงๆ) แต่ก็นั่นแหละ

New Blog

ใช้ชื่อว่า Prince Ame คิดว่า น่าจะจำและอ่านง่ายก่ามั้ง ถึงมันจะดูลาวๆ หน่อยก็เหอะ ทนๆ เอา ก็หวังว่าบล็อกนี้คงใช้ไปได้ทะลุหลายๆ ปีนะฮะ ถ้าไม่ย้ายถิ่นหรือมีอันเป็นไปซะก่อน ส่วนบล็อกเก่าก็เก็บเป็นความทรงจำ และข้อมูลเวลามีเกมแนว Friendtest ก็จะได้ไปค้นๆ ข้อมูลในบล็อกเก่าๆ เพื่อหาข้อมูลมาตอบเอาของรางวัลเล็กๆ น้อยๆ กันนะฮะ (เอ็งไปมีสปอนเซอร์แจกรางวัลมาจากใหน - -") ก็นั่นล่ะ บล็อกนี้น่าจะจำง่ายก่านะ

New Live

lifestyle ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไรมาก เหมือนเดิม ไม่สิ โหดกว่าเดิมด้วยมั้ง เพราะ ปิดเทอมแล้ว คนเค้าก็เลยมองว่าเราว่าง (ก็ว่างจริงๆ อ่ะ) ก็เลย ชวนไปนู่นไปนี่ ที่ เมหือนจะมาเที่ยว มารวมกลุ่ม มาผ่อนคลาย มารีแล็กซ์ แต่เอาเข้าจริงนี่ เดินทางทีโคตรเหนื่อยเลย (ขอโทษครับที่บ้านผมมันบ้านนอก)ประมาณว่า รถเมล์นี่แทบจะกลายเป็นห้องนอนไปแล้วในแต่ละวัน บางวันหลับแล้วเลยไปมีนบุรีนู่น เอาเข้าไป แต่ก็นั่นแหละครับ เพื่อเพื่อนๆ ทุกคน เจ้าชายถึงใหนถึงกันอยู่แล้ว

live concert กับวง alive ในงาน Bustard Pheromone 2 (ท่าทางจะสะกดฟีโรโมนผิด แต่ช่างเถอะเดี๋ยวค่อยแก้) ก็ เป็นวงคัฟเวอร์ลาร์ค ที่พยายามปั้นสุดฤทธิ์ แต่คงดังในซอกหลืบมากกว่า ยุทธวิธีการขายบางอย่าง ไม่เป็นผลซะงั้น ออกแนวว่าขายได้แต่พวกเดียวกันเอง อาจด้วยความตื่นเวทีของ 3 คนที่อยู่ในวงก็ได้มั้ง (เจ้าชายแบบว่า หน้าด้านแล้ว) แต่ พูดไม่ค่อยออกจริงๆ อ่ะ เพราะเหนื่อย+ร้อน มากกว่า อีกอย่างก็คือกะให้ นักร้องเค้าลองหัดพูดคุยกะคนดูบ้าง แต่ก็นะฮะ พลาด หลายอย่างจริงๆ พลาดตั้งแต่ต้น ด้วยความใจร้อนอ่ะถ้าไม่ตัดสินใจยุบวง ป่านนี้ เวทีนี้คงเป็น Last Live เท่ๆ ของ L'hiver ไปแล้ว แต่ก็เอาเหอะ คนเราย่อมต้องเป็น Rookie ก่อนที่จะเป็น Pro ที่เหลือก็พยายามเข้าละกัน พยายามฟังเสียงจากภายนอกเข้ามาปรับปรุงตัวเอง และบางครั้งก็อย่าพยายามยึดกะสิ่งเดิมๆ เพราะมันจะใช้ไม่ได้กับที่ใหม่ๆ เผลอๆ อาจจะใช้ไม่ได้กับที่เดิมๆ ที่กำลังต้องการสิ่งใหม่ๆ แต่บางครั้งก็อย่าใหม่จัดจนพวกที่ชอบของเดิมรับไม่ได้ ต้อง พอดีๆ และที่สำคัญ ใจ และ ไหวพริบต้องไปด้วยกัน สุดท้ายถ้าพยายามเข้าหน่อยก็ได้เอง....

ก้อ นะฮะ หวัดดีเพื่อนๆ ทุกคน ใครเมนท์แอดคนนั้น

เราเป็นคนที่ ใจร้อนและเอาแต่ได้เกินไปรึเปล่า บางครั้งพอแบบว่ามีไรไม่ได้ดั่งใจ แล้วเรารู้สึกว่า เฟลจนคนอ่านสีหน้าออกอ่ะ เราแค่รู้สึกว่าเฟลแต่ไม่นึกว่ามันจะออกทางหน้าได้ขนาดนั้น จนกลายเป็นเหมือนว่า เราเป็นคนที่ไม่พอใจอะไรง่ายๆ จริงๆ แล้ว ก็เข้าใจอ่ะนะ ว่าที่สุดแล้วถึงแค่นี้ แต่ก็ ยังรู้สึกว่า น่าจะได้ดีกว่านี้อีกอ่ะ บางครั้งรู้สึกว่ายากมากอ่ะที่จะ พูดอะไรซักอย่างกับคนบางคน หรือบางกลุ่ม อาจเพราะคิดว่า พูดไป คงไม่ได้อะไร เพราะเค้าน่าจะเข้าใจอยู่แล้ว ที่เกิดขึ้นคงเป็นเพียงแค่ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ อันนี้เรามายด์นะ เพราะว่า ตรงใหนที่เราไม่เข้าใจ เราจะถามให้เข้าใจ แต่ตรงใหนเข้าใจแล้วเราจะไม่ถาม แล้วพอเราดันพลาดขึ้นมา เค้าก็หาว่าเราไม่เข้าใจ มาว่ามาติเรา แล้วเราก็จะหงุดหงิด แต่ก็ทำไรไม่ถูกได้แต่พูดไปว่า "เข้าใจแล้วน่า" มันดูเหมือนว่าเราโง่อ่ะ แค่นี้ไม่เข้าใจ ทั้งๆ ที่เราเข้าใจ แต่มันพลาดตะหากล่ะ แต่พูดไปเค้าก็หาว่าเราเถียงอีกซะงั้น เหนื่อยจริงๆ...

edit เพิ่มเติม รูปในงาน