雨宮デビルの憂鬱

วันนี้เหนื่อย

ไปงานเปิดตัว (พรี) อากิบะมา

(ซานิน่ารัก)

ก็ ไม่มีอะไรมากนะฮะแค่ กรอกข้อมูลเพื่อแลกบัตรสมาชิก

ก็เหมือนว่า มามีทย่อมๆ มากกว่า

+มาสโตรคพี่ซานิ ฮ่ะๆๆ

แต่ก็อยู่ตั้งแต่ 11 โมง ยัน 4 โมงเย็นเลยทีเดียว

รอเพื่อนอ่ะ เลยอยู่ยาว เดินไปเดินมา

บางที ก็แอบรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นไอ้บ้าโรคจิตอยู่เหมือนกัน

เดิน วนไปวนมา สตอล์คเค้าอยู่นั่น

บางทีก็ กลัวเค้าจะรำคาญเหมือนกัน

แต่ ก็คนมันอยากจะสตอล์คอ่ะ

ยังชั่งใจอยู่ แคดว่าพยายามลดลงดีกว่า

เพราะช่วงนี้ได้ข่าวไม่ค่อยดีเกี่ยวกับสโตรคเกอร์หลายคน

ก็ เศร้าไปตามๆ กัน

ช่วงบ่ายๆ ได้เดินไปโอโซน

เพราะเห็นในบล็อกเฟย์ว่ามีงาน My Street

เดินๆ ไป

ถึงงาน มีคนทัก

"อ๊ะ นั่น เจ้าชายกล้วยนี่!!!!"

โห..แอบปลึ้มอ่ะครับ ยิ้มแทบไม่หุบ

แต่ก้อ ทำไรไม่ถูก ได้แต่ โบกไม้โบกมือไป (เค้าจะหาว่าเจ้าชายหยิ่งป่ะวะ?)

เดิน เข้าไปแก้เขินในโอโซน แล้วก็ เดนออกมา ยืนดูเค้าเล่นกันซักพัก แล้วก็จากไป (เค้าจากไปนะไม่ใช่เราจากไป)

ละก้อเดินกลับไปที่อากิบะต่อ

จริงๆก็ปลื้มใจนะที่มีคนจำได้

บางครั้ง ก็ดีใจ ที่มีคนเดินมาทักกลางห้าง ทั้งๆ ที่ผมก็ไม่รู้จักว่าคุณเป็นใคร

แต่...

ผม เคยคุยกับเพื่อนคนนึง ที่เป็นนักวาดโดจินชื่อดังระดับหัตถ์เทวะ (ใบ้กระจาย บอกชื่อเลยดีก่าม้างงง)

เค้าเคยบอกว่า เค้า อยากถูกจดจำในฐานะ นักวาดโดจินที่ชอบคอส

แต่ผมคิดคนละทางกับเค้า

ผม อยากเป็น คนคอส ที่เล่นดนตรีได้ มากกว่า นักดนตรีที่ชอบกอส

เพราะ โดยมากมีคนจำผมอย่างหลังได้มากกว่า

และคนที่จำผมได้ ส่วนใหญ่เป็นกลุ่มคนคอสเจร็อค มากกว่าคนคอสการ์ตูน

ผมอยากเป็นที่รู้จักในหมู่คนคอสการ์ตูนอ่ะครับ (ต้องแง่ดีด้วยนะ)

ไม่ใช่ว่า กลุ่มคอสเจร็อคไม่ดีนะ แต่โดยส่วนตัว ผมชื่นชอบการคอสการ์ตูนมากกว่าเจร็อค (เอิ่มไม่ใช่คนหรืองานนะ หมายถึง ว่า เจ้าชายอาเมะชอบแต่งเป็นตัวการ์ตูนมากกว่าเป็นศิลปินเจร็อคน่ะ)

คืออธิบายยังไงดีล่ะ หวั่นๆ จะโดนเกลียดอยู่เหมือนกัน แต่ก็เพราะว่า ความสว่างที่มีมากกว่าล่ะมั้ง

ผมมองว่า การคอสเพลย์ ที่กำลังเป็นที่นิยมนั้นน่ะ เพราะว่ามันเป็นกิจกรรมที่สนองความต้องการในวัยเด็กใด้

เคยใช่มั้ยครับ ที่พวกคุณเล่นเป็นการ์ตูน เล่นเป็น แย่งกันเป็นโงกุน เกี่ยงกันเป็นเบจิต้า พิกโกโร่ หรือ แย่งกันเป็นสีแดง เกี่ยงกันเป็นสีเหลือง (ที่เป็นเพศชาย) ในการเป็นขบวนการ 5 สี

ตอนเด็กๆ เราสมมติบทบาทขึ้นมาเอง ผมเป็นคุราม่า เพื่อนแย่งเป็นพระเอกยูสุเกะ แล้วเพื่อนก็จะล้อผมว่าตุ๊ด

แต่นั่น ก็อยู่ในชุด ที่ปกติชนเค้าสวมใส่กัน

พอโตขึ้น เริ่มมีอำนาจทางการเงิน และเริ่มมีความคิดที่อยากจะเป็นคนคนนั้นจริงๆ และเริ่มมีการแต่งคอสเพลย์กัน

ก็ไม่รอช้าที่จะ ทำตามอย่างที่เคยเล่นกันเมื่อสมัยเด็ก

นั่นเป็นเหตุผลที่ผมชอบการคอสการ์ตูนมากกว่าคอสเจร็อค เพราะมันฝัน มันแฟนตาซีกว่า กว่าที่จะแต่งกายเลียนแบบคนที่มีอยู่จริง สองมือหนึ่งสมองเหมือนๆ กัน

แต่ ผมคิดว่า นั่นมันนอกประเด็น

ที่ผม เป็นที่รู้จักในหมู่คนคอสเจร็อค เพราะว่า ในงานเจร็อคแต่ละครั้ง ผม มีที่ที่สามารถแสดงออก มีที่ที่สามารถ สร้างโอกาสให้คนจดจำ

แต่ การคอสการ์ตูน ไม่มี (มีมั้ง แต่ผมไม่สามารถเอง)

แต่ทั้งนี้และทั้งนั้น ผมก็ ไม่ได้รังเกียจคนที่คอสเจร็อคแต่อย่างได้ กลับชอบมากกว่าด้วยซ้ำ เพราะเหตุผลบางประการที่คล้ายของเฟย์

และด้วย ความแคบของกลุ่ม จึงทำให้ ดูอบอุ่น และทั่วถึงมากกว่าคอสการ์ตูน

แต่ยังไงซะ ผมก็ไม่อยากจะแบ่งโง้นงี้หรอก เพราะไงๆ ก็คือ คนที่ชื่นชอบสื่อบันเทิงของญี่ปุ่นทั้งนั้น แต่อยู่ที่ต่างคนต่างจะเลือกรับสื่อแบบใหน หรือบางคนก็เลือกรับมันทุกสื่อ

พวกเรา คือคอ J-Entertainment ครับ

ปล. เส้นผมของผมหายไปได้อย่างไร ตอนหน้าติดตามชม