雨宮デビルの憂鬱

ผมโกนหนวดแล้วครับ

..

.

.

.

จะบอกทำไม?

นั่นนะดิ

ผมเชื่อว่าหลายคนคงคิดแบบนี้

ว่าแค่เจ้าชายโกนหนวด จะมาอัพบล็อกทำไม

ปกติ บล็อกของเจ้าชาย ต้องอัพ Event หรือไม่ก็ Games หรืออะไรที่มันไร้สาระเข้าขั้นหลุดโลก

อะไรกัน

ถ้าคุณคิดอย่างนั้น คุณก็เป็นคนที่ตั้งอะไรไว้สูงไปละล่ะ

จริงๆ แล้ว นี่ก็เป็นบล็อกธรรมดา ที่เขียนโดยคนธรรมดาๆ คนนึงเท่านั้นเอง

ถึงผมจะพูดไปหลายๆ ครั้ง ในบล็อกเก่าว่า คนธรรมดาที่อยากไม่ธรรมดา

แต่ไงๆ ผมก็แค่คนธรรมดา

ที่อยากเล่าเหตุการณ์ในชีวิตประจำวันบ้างเท่านั้นเอง

คนเราบางทีไปเจออะไรมาก็อยากเล่านะ

แต่บางครั้ง ก็มีอะไรบางอย่าง มาอุดปากเอาไว้

อย่างที่เคยบอกไป ว่าผมเป็นคนพูดน้อยหรือพูดมาก?

แต่อะไรบางอย่าง มันก็ทำให้ผมอยากพูดมากแต่พูดมากไม่ได้

หลายๆ คน เลือกบล็อกเป็นที่ระบาย

แต่บ่อยครั้งที่ไม่ใช่ผม เพราะผมชอบอัพเรื่องที่กล่าวไปข้างต้น

อีเวนท์มั่ง เกมมั่ง ไร้สาระหลุดโลกมั่ง

หรือความรู้สึกดีๆ ที่มีให้ใครซักคนมั่ง

แต่ ไม่ค่อยมีเลยที่จะมาเขียนแบบว่า

วันนี้ตื่นเช้าล้างหน้าแปรงฟัน

อะไรแนวๆ นี้

ก็เห็นหลายคนเค้าก็เขียนแบบนี้มั่ง

แต่ที่ผมไม่ค่อยได้เขียน ก็คงเพราะว่า ออนเอ็ม เจอหน้าใคร ก็คุยดะละมั้ง

เลยทำให้ไม่ต้องเขียนอะไรๆ ที่เป็นชีวิตประจำวันลงบล็อก

เพราะเล่าไปหมดแล้วทางเอ็ม

หรืออีกอย่างคือ ขี้เกียจพิมพ์ซ้ำ เมื่อยมือ

แต่นั่นคงไม่ใช่เหตุผล ที่วันนี้อยู่ดีๆ ก็อยากจะอัพเรื่องโกนหนวดขึ้นมา

(ยังไม่จบเรื่องหนวดอีกเหรอฟะ)

แต่ก็ อย่างที่บอกไปน่ะแหละ

แค่อยากจะอัพเรื่องที่เป็นประจำวัน

หรือเรื่องอะไรพื้นๆ ที่ไม่เกี่ยวกับการ์ตูน คอสเพลย์ เจร็อค และท่านซานิมั่ง

เช่น เราลุ้นให้อิตาลีได้แชมป์โลก

หรือว่า เปิดเทอมแล้ว ยังไม่ได้เรียนตัวเงินตัวทองอะไรซักวิชาเลย

ชีวิตแบบเรื่อยๆ

แต่บางทีเพราะผมเป็นคนไม่ค่อยเล่าอะไรรึเปล่า?

ตอนที่ผมพึ่งฟื้นจากนอนพะงาบๆ ก็มีหลายคนเหมือนกัน

ที่ไม่รู้ว่าผมไม่สบาย จนผมจะหายแล้วถึงพึ่งรู้

..

..

อันนี้ไม่ได้น้อยใจหรืออะไรนะฮะ แต่ก็เก็บมาคิดอีกหลายๆ แง่ได้เหมือนกันว่า

คนเราทุกวันนี้ มีเรื่องส่วนตัวให้ยุ่งมาก มาก และมากซะจนแม้แต่คนที่มีนิสัยแคร์คนอื่น

ยังลืมที่จะแคร์ได้

บางครั้ง การที่คนเรามัวแต่มุ่งสู่เรื่องที่เป็นแกนหรือเป็นลำต้นมากไป

ก็ทำให้คนเราลืมกิ่งก้านสาขาได้เหมือนกัน

บางครั้ง หลายคน ขณะขับรถ ตาก็มองที่ถนน

จนไม่ได้สังเกตอะไรบางอย่างข้างทาง

แต่บางครั้ง ก็โทษใครไม่ได้

เพราะอะไรบางอย่าง มันบังคับให้รูปแบบเป็นเช่นนั้นเอง

สรุปแล้ว เราก็ได้แต่โทษ "อะไรบางอย่าง" ซึ่งไม่มีใครรู้ว่ามันเป็นอะไร

หรืออาจจะมีคนรู้ แต่ไม่สามารจัดการอะไรกับมันได้

เราจะเรียกมันว่า "คนที่คุณก็รู้ว่าใคร" มั้ย?

บรรทัดท้ายข้างบนคงไม่เกี่ยวกันมั้ง

แต่อยากสรุปไปว่า

บางครั้ง เราก็ต้องชะลอความเร็ว เพื่อพักส้นเท้าบ้าง

บางครั้ง ก็ต้องยอมเป็นกระต่าย แอบงีบหลับในการแข่งขันบ้าง

อย่างน้อย กระต่าย ก็ยอมให้เต่าผู้ซึ่งอ่อนด้อยกว่าตน ได้เข้าเส้นชัยไป

เป็นคติสอนใจลูกหลายตราบจนถึงทุกวันนี้

ลองคิดเล่นๆ ถ้ากระต่ายมันไม่ลำพองใจ คิดว่าไงๆ ก็ชนะ จนเผลอหลับไป

กระต่าย แม่งจะเอาแน่ๆ ว่า ถ้ากุไม่เข้าเส้นชัย กุไม่เลิกง่ายๆ แน่

บรรลัยมั้ยล่ะครับ...

ป.ล. ผมโกนหนวดแล้วครับ