雨宮デビルの憂鬱

จริงๆ ที่อัพอันนี้เพราะว่า อยู่ดีๆ ไปอ่านบล้อกใครซักคนแล้วก็อยากอัพขึ้นมาดื้อๆ

แต่ขอโทษเหอะว่ะครับ จะอัพเรื่องอะไรยังไม่รู้เลย

บางครั้ง ไอเดียเราก็เอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้เหมือนกันนะ

ทั้งๆ ที่บางทีก็คิดไว้มากมายขณะนั่งรถ 178 ประจำตำแหน่ง

หลายๆ อย่างที่มันอยู่ในหัวขณะที่รถแล่นผ่านถนนลาดพร้าว หรือบางอารมณ์ก็เป็นถนนเกษตรนวมินทร์

ไม่ว่าจะเรื่องชีวิตกับตัวโน้ต เรื่องที่มาของเจ้าชาย เรื่องที่มาของการเล่นดนตรี เรื่องคู่รักนักคอสที่กำลังโด่งดังในตอนนี้ รวมไปถึงทำนองเพลงแต่ละเพลงที่คิดจะแต่งขึ้นมาเพื่อมอบให้ใครซักคน (อาจจะน้ำเน่าไปนิด แต่นักดนตรีก็จีบเป็นแต่วิธีนี้วิธีเดียวละครับ)

หลายๆ อย่าง ถูกคิดขึ้นมาในหัว แต่เมื่อถึงเวลาจริงๆ กลับไม่สามารถนำออกมาเขียนได้เลย

เพราะอะไรก็ไม่รู้ แต่คิดไว้ว่าพอถึงเวลาจริงอาจจะขี้เกียจเขียน หรือไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นเขียนว่ายังไง

เหมือนผมจะเคยอัพไว้ก่อนกาลว่า "ผมมักจะเริ่มต้นไม่เคยจะถูกซักที" ในเอนทรี่เก่ามากๆ ของบล็อกเดิม

นั่นก็เพราะว่าผมเป็นแบบนี้มาบ่อยครั้งตั้งแต่สมัยยังอยู่ที่ไดอารี่ฮับ

และก็ติดเรื่อยมา จนกลายเป็นทั้งๆ ที่ว่าจะเขียนระบายอะไรออกไปก็กลายเป็นไม่ได้เขียนออกไปซะงั้น

อึ้ม ขืนเป็นหยั่งงี้บ่อยๆ คงลำบากแย่

เอาเหอะ เรื่องนั้นช่างมันก่อน

เข้าสู่ประเด็นหลัก คือเรื่องรอบตัว

ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไรนักหนา เกิดเรื่องรอบตัวได้สารพัด

เรื่องดีๆ อ่ะมันก็มี แต่เรื่องแย่ๆ ชวนปวดหัว มันก็เย๊อะ

บางทีก็ไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตเหมือนกัน

บางครั้ง การได้พูดหรือได้ทำอะไรบางอย่าง

มันก็ บอกไม่ถูก
(แล้วจะพูดทำไมวะ)

แต่บางครั้งมันก็อยากจะพูด จะทำ หรือจะระบายออกมา

บางครั้ง ก็อยากทำนู่นทำนี่ นั่งคิดสรตะขึ้นมาเยอะแยะ

แต่ส่วนใหญ่ก็แอบรู้สึกว่าทำๆ ไปแล้วติดขัด หรือทำไม่ได้ หรือยากที่จะทำ

บางทีก็คิด ว่า เราฝันเฟื่องไปรึเปล่าน้า

เพราะ หลายๆ อย่าง ที่เราทำ หรือกำลังจะทำอยู่ทุกวันนี้...

มันเริ่มออกนอกลู่นอกทางจากที่เราเคยฝันและหวังไว้น่ะสิ

เพราะอะไร?

เพราะว่า มันทำแล้ว มีโอกาสได้ผลมากกว่า

ถึงแม้บางครั้งจะรู้สึกขัดกับอารมณ์ก็ตามที

สมัยก่อนเคยคิดไว้ว่า จะต้องทำอะไรที่มันพาไปสู้เป้าที่ตั้งไว้

แต่หลังๆ กลับคิดว่า ทำๆ ไปชักไม่รอด

ดังนั้นจึงทำอะไรก็ได้เพื่อความอยู่รอด

ก็เลย หลุดจากเป้าที่วางไว้ไปโขเลย

บางทีก็ไม่รู้จะทำยังไง

ทำอะไรไม่ถูก

บางทีก็เกิดอาการบ้าๆ อยากหายตัวไปซะงั้น

ที่เพื่อนๆ เคยเห็นผมหายไปบ่อยๆ

(และก็กลับมาบ่อยๆ ด้วย)

นั่นแหละ ก็เพราะว่าตอนนั้นผมทำตัวไม่ถูกล่ะ

เห้อออ

บางครั้ง ก็รู้สึกโดดเดี่ยว

ไม่สิ บ่อยครั้งเลยละ...

ปล. เดี๋ยวมาอัพต่อ