性別は「姫」

.

.

ผมเจอเธอครั้งแรกในวันที่ฝนพรำเป็นสายกลางเดือนมิถุนายนเมื่อ2ปีที่แล้ว...

เธอเป็นผู้หญิงน่ารักแลดูไร้เดียงสาในชุดเดรสสีขาวประดับลูกไม้

เธอวิ่งหลบฝนมาที่ป้ายรถเมล์ที่ผมกำลังยืนรออยู่

เหมือนกามเทพเล่นตลก...ผมตกหลุมรักเธอทันที่เมื่อแรกเห็น

รอยยิ้มของเธอ...ขับไล่ความหนาวเหน็บของสายฝนได้อย่างน่าอัศจรรย์

เสียงของเธอ...หวานซึ้งเสียจนผมคิดว่าโอเปอร์เรเตอร์ใน Call center

ที่ไหนคงไม่หวานได้เท่านี้อีกแล้ว

.

.

.

รถเมล์สายที่ผมรออยู่ผ่านไปแล้วหลายคัน...แต่ผมก็ยังไม่ได้ขึ้นสักที

ไม่ใช่เพราะคนเยอะ...แต่เพราะผมอยากยืนเป็นเพื่อนกันเธอ

ในตอนแรกที่ผมตัดสินใจจะทิ้งความประทับใจไว้ที่นี่...แล้วเก็บเธอไว้ในความทรงจำ

ขาของผมก็เหมือนจะไม่ฟังคำสั่งของสมอง กลับทำตามไอ้หัวใจบ้าๆของผม

พาตัวเองไปยืนข้างๆเธอเสียอย่างนั้น...

เธอยื่นมืออกไปรับน้ำฝนฉ่ำนั้น แลดูช่างเหมือนนางฟ้าแสนบริสุทธิ์

ไหนๆก็ไหนๆแล้ว...ผมจึงรวบรวมความกล้าที่จะคุยกับเธอ

แต่คำถามคำแรกที่ผมถามออกไป...มันฟังดูงี่เง่าเสียจนผมอยากกระโดดถีบตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด

แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร แถมยังยิ้มหวานให้ผมอีกต่างหาก

แล้วผมก็ได้รู้อะไรบางอย่าง...

.

.

นางฟ้าคนนี้ของผมพูดไม่ได้ครับ...

.

.

ผมยิ้มเจื่อนตอบเธอไป...แต่เธอก็ยังคงยิ้มให้ผมอยู่เหมือนเดิม

ไม่เป็นไรครับ...ความรักเราใช้ใจสื่อสารได้

(แต่...ตอนนี้ผมขอใช้กระดาษสื่อสารกับเธอก่อนนะครับ)

ผมจึงหยิบสมุดเลคเชอร์เล่มใหม่ในกระเป๋าพร้อมกับปากกาออกมา

.

.

.

เรานั่งเขียนอะไรคุยกันอยู่นานจนฝนเริ่มหยุด

.

.

นี่คงถึงเวลาที่เราต้องจากกันแล้วสินะครับ

.

.

เธอเดินลับหายไป...

.

.

ชั่วขณะหนึ่ง...

ผมรู้สึกเหมือนจะเห็นปีกสีขาวที่แผ่นหลังของเธอ

แล้วทิ้งไว้แค่เพียงขนนกสีขาวเพียงอันเดียวให้ผมได้จดจำในหัวใจ

พร้อมกับหยาดน้ำตาที่หยดลงมาเพื่ออำลาสายฝน

.

.

.

ทำไมกันนะ...เวลาแห่งความประทับใจช่างแสนสั้นนัก

แต่ความเจ็บปวดกลับตราตรึงไม่รู้หาย

ทำไมกันนะ...

.

.

.

สมุดเล่มนั้น...ถูกเขียนไปกว่าครึ่งเล่ม

มีทั้งข้อความประโยคยาวๆ

รูปการ์ตูนน่ารักๆ ที่เธอพยายามใช้สื่อสารกับผม

มีทั้งโน้ตเพลงที่ผมพยายามสอนให้เธอรู้จัก

กระทั่งเพลงสากลที่เธอชอบ

หรือแม้แต่ขนนกอันนั้น...ที่ผมยังคงเก็บไว้เสมอ

.

.

.

ทุกครั้งที่ผมรู้สึกผิดหวังกับอะไรหลายๆอย่าง

ผมจะกลับมาเปิดสมุดเล่มนี้

อ่านเรื่องราวของผมและเธอที่อบอุ่น

เธอสอนให้ผมรู้จักกับคำว่า "หัวใจ"

เรื่องบางอย่าง...คำพูดไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย

แต่หัวใจ...กลับเยียวยาได้ทุกสิ่ง

เธอทำให้ผมมีความหวังขึ้นมาใหม่...

เธอที่พูดไม่ได้...ยังสามารถยิ้มด้วยหัวใจที่แสนอบอุ่นได้ขนาดนี้

แล้วผมล่ะครับ...ผมปรกติดีทุกอย่าง จะยอมแพ้เธอได้อย่างไรกัน

.

.

.

จะเป็นเพราะความบังเอิญหรือโชคชะตาเล่นตลกก็ไม่สามารถเดาได้

สมุดเล่มนั้น...ที่ผมอ่านทุกหน้า ทุกตัวอักษรที่มี

ถูกลมบางๆในปลายฤดูหนาวของเดือนมกราคมพัดอย่างแผ่วเบา...นุ่มนวล

จนมาเปิดลงที่หน้าสุดท้ายของเล่ม

.

.

ตัวอักษรคุ้นตาสี่คำที่เรียงกันป็นหนึ่งประโยค

.

ประโยคนั้นคุ้นตา...แต่ทว่ากลับคุ้นใจยิ่งกว่า

.

ประโยคที่ทำให้หัวใจที่ขาดความชุ่มชื้นมานานเหมือนเจอตาน้ำ

.

.

.

사 랑 해 요 . . .

.

.

.

.

เธอคงเป็นนางฟ้าจริงๆสินะครับ

.

.

ตอนนี้ผมรู้สึกถึงไออุ่นที่รายล้อมผมอยู่

เหมือนจะปลอบประโลมว่าผมไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกสีน้ำเงินแสนสวยใบนี้...

.

.

.