Prince Ame's Personality Tag

posted on 26 Jun 2007 22:55 by prince-ame in Ame

1. อธิบายลักษณะนิสัย จะเปนประโยค คำจำกัดความ หรือว่าจะบรรยายให้เห็นภาพเลยก็ได้

2. แน่นอน มันเปนประเพณี แท็คต่อสิจ๊ะ แท็คต่อ แล้วก็ทำๆไปอย่างข้อ 1 โดยให้บอกสรรพคุณของไอ้คนที่หาญกล้าแท็กคุณเข้าไปด้วย

3. คนที่โดนแท็ก อย่ามาทำเนียน ทำซะ (อยากรู้ด้วยล่ะ) ทำตั้งกะข้อ 1 ไล่ลงไป

4. จะได้รู้ว่าในสายตาคนอื่น เราเปนยังงัย หากคุณพูดแรง เค้าอาจจะตอกกลับแรงขึ้นก้อได้

5. ตีกันขอให้รู้ไว้ซะ ว่าเราไม่เกี่ยวนะค๊า

**ตอนตอบลอกไปแปะซะนะ**

ข้อความข้างต้นนั้นเป็นกติกาของ tag ที่อ่านแล้ววกไปวนมา จำต้องแปลความจากไทยเป็นไทยว่า

"แท็กใคร ก็เมาท์คนนั้น" ผมว่าน่าจะชื่อเมาท์แท็กนะ

เค้าว่ากันว่าข้อแรกให้ว่าถึงคนที่แท็คเราแน่ะ

ก็เริ่มที่

1. May aizen

(เค้าบอกว่าคำว่า aizen ให้เขียนตัวเล็กหมด แต่เราไม่ชอบ เราชอบให้ข้างหน้าเป็นตัวใหญ่อ่ะ มันเป็นระเบียบดี ก็เลยแก้ปัญหาโดยการเอาคำว่า May โดยที่ M ตัวใหญ่ ไว้ข้างหน้าซะเลย เวลาเมมเบอร์โทรก็ทำแบบนี้ จะได้ไม่เจอเป็นชื่อแรกให้หลอนใจเล่นๆ ด้วย)

ชักไม่แน่ใจว่าเป็น Personality ของเค้าหรือของเราซะแล้ว

เมย์เป็นคนที่เข้าถึงง่ายอย่างน่าตกใจ ไม่รู้ว่าแอบไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็โดนชวนคอสนู่นคอสนี่ซะแล้ว

สาเหตุที่เราตัดสินใจทำตัวตีสนิทกะเมย์เพราะว่าตอนนั้นเพื่อนในกลุ่มบ้าเมย์มาก เราเลยอาสาเป็นด่านหน้า สืบหาข้อมูล ล้วงลึกไอเซน มาฝากพวกมันกัน

แต่ก็นั่นแหละ อย่างที่รู้กันว่าเมย์นี่เข้าถึงง่ายอย่างน่าใจหาย บุคลิกเป็นกันเองจนทำตัวไม่ถูก และบางทีก็...ยังไงไม่รุ บอกไม่ถูก

แต่ข้อดีที่สุดที่เราได้เห็นด้วยตัวเองคือ เมย์เป็นคนที่แทคแคร์กลุ่มดีมากๆ ตัวอย่างเช่นเวลาไปไพรเวทคอส มีอยู่ครั้งนึงที่เราและเพื่อนๆ ไปเป็นตัวประกอบ ปล่อยให้คุนนางเอกแกเด่นดึงดูดกล้องอยู่คนเดียว หลังงานพี่แกทักเอ็มมาทันทีหลังออนว่า

"ขอโทษนะพี่ติว ที่ลากมาให้เป็นตัวประกอบ"

เราล่ะตกใจ เพราะไม่เคยเจอใครหลากไปเป็นตัวประกอบแล้วมาขอโทษ มีแต่ปล่อยเลยผ่านไปโดยไม่รู้ว่าเราไปกินรังแตนอะไรมา แต่ในขณะนั้นเราไม่ซีเรียส เพราะมีตัวประกอบเป็นเพื่อนอยู่ 3-4 คน ไม่เหมือนบางครั้งที่ไปห้อยหัวแกร่วอยู่คนเดียว เหงาใจ T^T

หลังจากนั้นเมย์ก็พยายามใช้ให้ตากล้องไปถ่ายเราบ้างบางครั้ง บอกคนโนคนนี้ว่า "อ่ะ ไปถ่ายพี่ติวมั่งสิ" เราก็ อ๊ะ ถึงคิวแล้วเหรอ

(สถานะคอสเพลเยอร์ชายจำต้องรอคิวครับ เพราะไม่สามารถอยู่ในสถานะที่แอ๊กปุ๊บ กล้องเข้ามาจ่อๆ ปั๊บ จำต้องรอคำสั่งจากคุนนางเอกของตากล้องเท่านั้น เพราะอีคุนตากล้องแกไม่ค่อยละสายตาไปจากนางเอกเท่าไหร่เลย)

จากครั้งนั้นมาทำให้เรารู้สึกประทับใจในตัวเมย์มาโดยตลอด และประทับใจขึ้นไปอีกเมื่อเค้าเข้ามาบอกว่า "พี่ติวไม่เคยปฏิเสธเวลาเมย์ชวน" ซึ่งเราไม่ค่อยเห็นใครพูดแบบนี้เท่าไหร่เลย ตกใจฮะ เพราะปกติเราก็รับจ้างคอสทั่วราชอาณาจักรอยู่แล้ว แต่บางอารมณ์ก็อยากรู้ฟิลคนชวนเหมือนกันนะ ว่าเค้าจะคิดแบบใหน

"เกรงใจจัง ไม่รู้จะว่างรึเปล่า แต่ก็อยากให้มาด้วยกันนะ"

หรือ

"มึงต้องมา กูบอกให้มาก็มา มาสิว๊ะ ห๊ะ อะไรนะ ไม่ว่างเหรอ เออช่างแม่ง กูไม่ง้อหรอก"

ป.ล. ผมไม่ซีเรียสนะครับ เพียงแต่รู้สึกตกใจในมารยาทของเธอผู้นี้เท่านั้นเอง (ชักจะปากแกว่งเป็นน้าเน็คเข้าทุกที สงสัยสุดท้ายคงประสบชะตากรรมแบบเดียวกันคือ ไม่มีใครชวนไปใหน ฮาๆๆ)

2. Waya

เราไม่รู้ว่าแท็คนี้วายะเคยเขียนแล้วแท็กมาให้เรา แต่ลืมทำรึเปล่า คุ้นๆ อยู่แต่ไม่แน่ใจ

ดังนั้นแท็คนี้เราก็จะเขียนถึงวายะไปเลยนะ

ถึงแม้คำพูดต่อไปนี้จะดูน่าเกลียด แต่เราคิดว่าคงน่าเกลียดเพียงน้อยนิดถ้าจะพูดว่า "เธอทำตัวเหมือนแฟนคลับ VIP หมายเลขหนึ่งของเรา" (ต้องพ่วง VIP เข้าไปด้วย เพราะใกล้ชิดถึงตัวกันเลย)

วายะเป็นคนที่เทคแคร์เราดีมากๆ มีอย่างที่ใหน ผู้หญิงตัวเล็กๆ แค่นั้นจะถือเบสอันบะเริ่ม เดินจากมาบุญครองไปเซนทรัลเวิลด์ และถือเดินกลับจากเซนทรัลเวิลด์ไปมาบุญครอง

วายะเป็นคนที่เหมือนจะรู้จักใช้คำพูด เพราะคำพูดของวายะ 99.99% ฟังแล้วรู้สึกดี เวลาท้อๆ แย่ๆ ก็ได้ 99.99% ของวายะนี่แหละช่วยให้ดีขึ้นได้ทุกครั้งเลย (มีบางครั้งที่ฟังแล้วรู้สึกรำคาญใจเหมือนกันแต่ก็แค่ 0.01% เองนะ นับว่าน้อยมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ถ้าเทียบกับหลายๆ คน) จะพูดว่าคำพูดเค้าเหมือนน้ำเย็นก็ไม่ผิด เพราะดื่มทีไรก็สกชึ่งงงงงง (แต่เป็นหวัดดื่มน้ำเย็นไม่ดีนะ - -+ ระคายคอ)

ตอนนี้ก็กำลังทำงานใช้หนี้อยู่ ก็ไม่รู้จะฝากอะไรนอกจาก พยายามเข้านะ + +d และก็ขอโทษทีที่ติดค้างอะไรหลายๆ อย่าง อะไรมั่งก็ลืมไปแล้ว อย่างที่บอกแหละช่วงนี้ยุ่งๆ น่ะ บางอย่างก็ทำให้ไม่ทันหรือช้าไป โปรดอภัย

3. Makora

คิดว่าใหนๆ ก็เขียนถึงวายะแล้ว ก็ขอพ่วงอีกคืนนึงคือมาโคระละกันนะ - -+

มาโคระเป็นสาวน้อยที่เราเห็นครั้งแรกแล้วตกใจแรงสูง แต่เราสามารถทายอายุถูกเพราะเป็นที่กล่าวขวัญกันในกลุ่มเพื่อน (กลุ่มนี้อีกแล้ว) และสิ่งที่เราได้ยินจากปากสายที่ฟังจากปากนัทอีกทีก็ทำให้เราตกใจได้บ่อยๆ ไม่ว่าจะเป็น "ติวนี่ใครอ่ะ 0.0a" (ก็ที่คุยกะเอ็งทุกวี่วันไง๊) หรือ "พี่ติวไม่ใช่ผู้หญิงเหรออออออ =[]=" (ชื่อตูบ่งบอกว่าเป็นผู้หญิงรึไงฟ๊ะ)

หลังจากนั้นก็เจอกันบ่อยครั้งแต่ได้คุยแค่เดินผ่านแว๊บๆ แต่สิ่งที่ประทับใจล้นๆ คือ บางทีเราก็เหม่อมองฟ้าไปเรื่อย แต่พอสายตาโฟกัสไปที่นัทนัทก็ยิ้มให้ทุกที ^-^ แบบเนี้ย ก็ เอ้อ แหะๆ ยิ้มมมม *-*

มีอยู่ช่วงนึงที่คุนนายวริสซี่จับคู่ให้เราไปลอยกระทงกะนัท ตอนนั้นรู้สึกทำตัวไม่ถูกเพราะครั้งแรกที่ได้ลอยกะคนอื่นที่ไม่ใช่ครอบครัว เพียงแค่ตั้งชื่อเอ็มไปว่า "รับสมัครสาวมาลอยกระทง 1 นาง อายุไม่เกิน 18"

ได้ผล อยู่ๆ คุนนายวริสซี่ก็โยนนัทมาให้เลยซะงั้น ก็เป็นวันลอยกระทงในความทรงจำวันนึงนะ แหะๆ

จริงๆ แล้วน่ะนะ เราติดค้างเรื่องเลี้ยงไอติมนัทอยู่จะครึ่งปีได้แล้วมั้ง ไม่รู้ว่านัทจะว่างเมื่อไหร่ เอาเป็นว่าถ้านัทมาอ่านแล้วก็ทักเราด้วยละกันนะว่าว่างวันใหน จะได้รีบเลี้ยง แหะๆ หรือเปลี่ยนไปเลี้ยงทิรามิสุแทน?

4. Madx

จะหาว่าเจ้าชายอาเมะเขียนถึงแต่ผู้หญิง มีผู้ชายมั่งซักคนน่าจะดีกว่า

จริงๆ แล้ว ตอนแรกที่ตั้งคอนเซพท์ไว้ว่าจะเขียนผู้ชาย แต่ก็นั่งนึกอยู่นานว่าถ้าเขียนถึงผู้ชายจะเขียนใครดีว๊ะ เลยนั่งไล่ลิสท์ M ไป ก็สะดุดกับใครซักคน ที่โยงมาถึงอินี่

สรุป ก็เลยเอาไอ้นี่แหละว๊ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

แม๊ดเป็นพวกมนุษย์สัมพันธ์กว้างขวางราวแม่น้ำฮวงโห ประมาณว่าสนิทดะไปหมด เพื่อนเยอะ และดูจะไม่ค่อยว่างด้วย ท่าทางธุรกิจรัดตัว เดี๋ยวไปนู่นเดี๋ยวมานี่ เดี๋ยวคนโน้นคนนี้มาเยือนถึงถิ่น สารพัดจะบรรยายด้วยความยุ่งเหยิง

แต่ก็นั่นแหละนะ ความสามารถพี่แกก็ไม่ใช่อะไรที่จะมองข้าม แม๊ดเป็น Entertainer Vocal มากกว่า Singer Vocal ซึ่งตรงนี้จะเรียกว่าพรสวรรค์ก็ไม่ผิด เคยฟังเค้าว่ามาว่าจริงๆ แล้วเค้าไม่ได้อยากเป็นนักร้องหรอก แต่ด้วยอุบัติเหตุเลยจำต้องมาเป็นนักร้อง ซึ่งเราฟังแล้วก็แอบคิดว่า "นี่ขนาดมันจำใจต้องมาเป็นนะเนี่ย ถ้าเกิดมันอยากเป็นมาตั้งแต่เกิดจะขนาดใหนว๊ะ" ต้องขอบคุณพี่โอ๊ตที่มองเห็นพรสวรรค์ ช่วยขัดเกลาเจียรนัยจนออกมาเป็นเพชรเม็ดงาม และอย่าหาว่าเป็นนักร้องแล้วจะเล่นดนตรีไม่ได้ เค้าเล่นมาหมดแล้ว กีตาร์เบส กลอง และสารพัด ขาดอย่างเดียวคือเป่าแคน สุดติงจริงๆ

ตอนแรกรู้สึกรำคาญมากที่แม๊ดมาตีสนิท ตีซี้ แอบคิดในใจว่า "อะไรว๊ะ ตูเป็นเพื่อนกะเอ็งมาแต่ชาติปางก่อนรึไง ทำไมถึงได้มาชวนคุยอะไรขนาดเน้ฟะ" จำได้ลางๆ ช่วงงานดรีมแคชเชอร์ (ตูแต่งตัวเด่นมาก) ก็มาชวนคุย มานินทา ตอนอยู่มหาลัยก็เจอ ตอนไปดูนานะก็เจอ

แต่ทัศนคติเปลี่ยนไปเมื่อได้เห็นแม๊ด "ของขึ้น" ณ งาน J-Winter รู้สึกว่าไอ้นี่นี่โคตรจะเท่ เป็นมนุษย์ที่สามารถเคลื่อนไหวผู้คนได้เป็นสิบๆ คนที่ทำหยั่งงี้ได้ใช่ว่าจะมีดาษๆ รู้สึกว่าเป็นคนที่มีคุณสมบัติที่ตามหามานานและไม่ควรจะปล่อยไป (แต่เอามาไม่ได้เพราะแนวคิดบางอย่างต่างกัน) ก็เลยตัดสินใจว่า "เอ็งรู้จักกะมันไว้ ดีแล้ววว"

สรุป ทุกวันนี้เป็นเพื่อนนั่งดวดกะมันในบางครั้ง แม๊ดเป็นคนที่รับฟังทุกปัญหา เป็นคนที่ปรึกษาได้ทุกเรื่อง เหมือนเป็นคนกลางระหว่างโลกแห่งดนตรี กับโลกแห่งคอสเพลย์ เพราะเพื่อนที่คอสเพลย์โดยมากบ่นเรื่องดนตรีไม่ค่อยได้ และเพื่อนที่อยู่ดนตรีก็บ่นเรื่องคอสเพลย์ไม่ได้อีก ข้อดีอีกอย่างคือแม๊ดจำเก่ง พูดถึงคนอื่นส่วนมากก็จะนึกออก ต่างจากเราที่ไม่ค่อยจำคน พอพูดขึ้นมาทีก็ "เอ๊ะ ใครวะ"

เป็นคนที่พึ่งพาได้ทุกเรื่องจริงๆ

5. คิดว่าจะเขียนถึงท่านซานิละสิ

ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

ผิดแล้วค๊าบบบ

เพราะเราอยากจะเขียนถึง Takarai Family!!

เราไม่อยากจะเจาะจงใครคนใดคนหนึ่งอ่ะ เพราะเนื้อที่มันไม่พอ ก็จะร่ายยาวเลยล่ะนะ

เริ่มที่คุนแม่ คุนย่า และคุนทวด เจ๊บิวน่ะเอง

เจ๊บิวเป็นมนุษย์เพาเวอร์สูง สามารถเคลื่อนคนได้ (อย่างน้อยๆ ก็ผมคนนึงล่ะ)

แนช เป็นคนที่ไม่สามารถเดาอะไรได้จากหน้า ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
จำได้ว่าเจอตอนแรกเหมือนคุณหนูเรียบร้อย

คิล ดีใจมากที่ได้เจอในวันนั้น แต่เสียดายที่ไม่ได้อยู่กินด้วยกัน T^T

โทระ อย่าเครียดมากนะเอ้า

ริว ห่างหายไปใหน? เพื่อนๆ เค้าคิดถึงนะน่ะ