雨宮デビルの憂鬱

เมื่อกี๊นี้เลย ผมได้รับฟอร์เวิร์ดเมลฉบับนึง (ทำไมอีเมลใช้หน่วยเป็น ฉบับ? ทั้งๆ ที่มันไม่ได้เป็นแผ่นๆ และถ้าไม่ใช่หน่วยเป็น ฉบับ มันควรจะใช้หน่วยเป็นอะไร?)

ไปอ่านกันเลยดีกว่า

 ความแตกต่างระหว่างมัธยมกับมหาวิทยาลัย

          ความแตกต่างระหว่างมัธยมกับมหาวิทยาลัย เมื่อเราอยู่มหาลัยเราจะคิดแบบนี้มั้ย           เรา...ได้อะไรหลายอย่างจากการเข้าแถวเคารพธงชาติ แม้...มหาวิทยาลัยจะเปิดเพลงชาติเสียงดังเพียงใดก็ไม่ได้หมายความว่าเรากำลังยืนเข้าแถวกันเป็นห้อง

          เรา...รู้อะไรหลายอย่างจากกิจกรรมรักการอ่าน แม้...เราจะจดและบันทึกความรู้ในมหาวิทยาลัยจะมีมากมายเพียงไหนก็ไม่ได้หมายความว่าเราต้องส่งอาจารย์

          เรา... นั่งกินข้าวด้วยกันที่โรงอาหาร แม้...โรงอาหารที่มหาวิทยาลัยจะใหญ่แค่ไหน ก็ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนเราจะอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

          เรา...เดินไปเรียนด้วยกัน แม้...ตึกและห้องเรียนในมหาวิทยาลัยจะหรูหรายิ่งใหญ่เพียงไหนก็ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนเราจะนั่งเรียนอยู่ทุกคน

          เรา...พูดคุยเสียงดังโหวกเหวกเมื่ออยู่ในห้องเรียน แม้...ในมหาวิทยาลัยเราจะพูดคุยเสียงดังเพียงไหนก็ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนๆ ทุกคนจะได้ยิน

          เรา...กลับบ้านทุกเย็นหลังโรงเรียนเลิก แม้...บ้านเราจะอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยเพียงไหน ก็ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนที่อยู่ใกล้บ้านเราที่สุดจะได้กลับบ้านทุกวัน

          เรา...นัดไปเที่ยวกันในวันหยุด แม้...ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยจะมีสถานที่ท่องเที่ยวมากมายก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะนัดเพื่อนไปได้ครบทุกคน

          ถึงแม้กล้องดิจิตอลในมือถือเราจะมีความละเอียดสูงสุดถึง 10 ล้านพิกเซล ก็ไม่ได้ความว่าจะเก็บภาพเพื่อนๆ ได้ทุกคนพร้อมๆ กัน

          ส่งมันไปยังเพื่อนที่คุณรัก ไปยังคนที่กำลังจะลืมเพื่อนเก่า มันไม่มีคำสาปอะไรในฟอร์เวิร์ดเมลแต่มันมีคำว่า 'เพื่อน'

...

..

.

ดูเผินๆ ก็คล้ายๆ ฟอร์เวิร์ดเมลธรรมดา

แต่ที่ผมชอบสุดๆ เลยก็คือ คำว่า

มันไม่มีคำสาปอะไรในฟอร์เวิร์ดเมลแต่มันมีคำว่า 'เพื่อน'

นี่แหละ ที่ประทับใจสุดๆ

ไม่ใช่ประทับใจเรื่องเพื่อนหรอกนะ

แต่ประทับใจตรงที่..."ไม่มีคำสาป"

ทำไม?

ก็เพราะว่า ปกติเห็นฟอร์เวิร์ดเมลบางฉบับ ที่ส่งต่อๆ กันมา

ชอบแช่งโน่นแช่งนี่

ทำให้ผมรู้สึกรำคาญมากๆ และไม่เคยคิดจะส่งต่อตามคำแช่งของมันเลย

เพราะอะไร...

เพราะมันน่ารำคาญ

ถ้ามันดีจริง เอ็งจะแช่งไว้ทำไมสำหรับคนที่ไม่ส่งต่อ

จริงมั้ย?

ตัวอย่างที่ยกมานี่เป็นฟอร์เวิร์ดเมลที่จัดว่า "ดีจริง"

เพราะช่วงนี้กำลังบ้า "มอปลาย"

กำลังหวนระลึกถึง ตัวเอง เพื่อน และกิจกรรมต่างๆ ในสมัยมัธยมปลาย กับเพื่อนๆ

และยิ่งบ้ามากขึ้น เมื่อผมไปเล่นใน hi5 แล้วเจอเพื่อนในห้องเดี๋ยวกันสมัยม. ปลาย "เกือบทั้งห้อง!!"

เรียกว่า พวกเราหกทับห้า พากันเล่น hi5 โดยมิได้นัดหมาย

ผมล่ะปลึ้มจริงๆ

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น

คือทั้งๆ ที่ผมว่าจะเอาไอ้นี่แหละ ส่งต่อแน่ๆ อยู่แล้ว

พอมาเจอประโยคสุดท้ายนี้เข้า...

ทำให้ผมเรียกว่า ประทับใจสุดๆ จนไม่พูดเรื่องนี้ไม่ได้แล้ว

เพราะฉะนั้น...

ใครที่พยายามยัดเยียด ให้คนอื่นส่งๆๆๆๆ อะไรที่ตัวเองส่งมาแบบไร้สาระ....

"เลิกเถอะครับ"

...

..

.

พูดถึงยัดเยียด

ที่ไม่ชอบใจอีกอย่างนึงก็คือ

"ยัดเยียดให้คอมเมนท์"

คือจะพูดว่ายังไงดีล่ะ ก็เจอบ่อยเหมือนกัน

ถ้าให้พูดชัดๆ เลยคือ

"ผมไม่ชอบ" 

แต่ถ้าให้พูดโดยอ้างตามมารยาทล่ะก็

ถือว่าเสียมารยาทอย่างนึงเลยนะ การยัดเยียด หรือบังคับให้คอมเมนท์เนี่ย...

เพราะอะไร?

เพราะว่า มันเป็นการรบกวนอย่างหนึ่งน่ะสิ

เพราะจริงๆ แล้วน่ะ

บล็อกไหน เอนทรีไหนที่มันดีๆ น่ะ

คนเค้าก็จะไปคอมเมนท์เอง...

ผมเองก็เช่นกัน

ถ้าผมเห็นว่าอันใหนเจ๋ง อันใหนเยี่ยมยอด

ผมก็จะคอมเมนท์มันโดยไม่ลังเล...

แต่ถ้าอันใหนผมรู้สึกเฉยๆ หรือไม่มีความรู้สึกอะไรมากไปกว่า "อึ้ม ก็ดีนะ"

ผมก็จะไม่คอมเมนท์

หรือต้องหารให้ผมคอมเมนท์ว่า "อึ้ม ก็ดีนะ..."

ไม่อ่ะ...ผมจะไม่คอมเมนท์สิ่งที่ "ไม่ได้ออกมาด้วยใจ"

ถึงแม้จะได้คอมเมนท์กลับคืนมา

...แต่ผมมองว่าสิ่งนั้นเป็นเหมือน Reward หรือค่าตอบแทนอะไรพวกนี้มากกว่า สิ่งที่ให้ด้วยใจ

มันไม่มีค่าอะไรเลย...

ผมไม่ต้องการ Reward ครับ

ผมต้องการเพียง คอมเมนท์ "ที่มาจากใจ"

แม้จะน้อยนิด ก็ช่าง

ดีกว่าพวกที่ยึดติดกับตัวเลข และปริมาณ

ต้องการแต่ให้คนมาคอมเมนท์เยอะๆ

แต่ไร้ค่าเหล่านั้น...

แม้ผมจะอัพบล็อกนี้ไปแล้ว คอมเมนท์จะน้อยลง หรือยังไง ก็ช่าง...

ผมไม่ใส่ใจ

ป.ล. เนื้อหาข้างต้นกับตรงท้ายนี้ช่างต่างกันสิ้นดี

เล่นพูดๆ เอาแบบนี้ ทำให้ฟอร์เวิร์ดเมลที่อุตส่าห์เอามาให้ดู จืดๆไปเลย -3-