性別は「姫」

รีบอัพก่อนเลย

เพราะเดี๋ยวเอนทรีต่อไปจะลงรูปคอสแล้ว (ฮาๆๆ)

 สรุปเรื่องคอร์ด และสร้างตารางคร่าวๆ เพื่อให้ลองสร้างคอร์ดขึ้นมาเองได้

ก็คราวที่แล้วเคยกล่าวไปนะครับว่า คอร์ดเค้าสร้างกันยังไง

ได้คอร์ดมาตรฐานมา 2 คอร์ด คือเมเจอร์กับไมเนอร์

วันนี้เลยจะมาสรุปกันว่า คอร์ด 192 คอร์ดในโลกนี้มีอะไรบ้าง

จำกันหูตาเหลือก 0.0

 ส่วนวิธีสร้างคอร์ดแบบอื่นๆ นี่เดี๋ยววันหลังค่อยมาบอกละกันนะครับ เพราะว่ามันต้องอาศัยความเชี่ยวชาญในสเกล (สามารถไล่ โด เร มี ได้ไม่ว่าจะเริ่มจากโด เร หรือมี หรือตัวใดก็ตาม)

ฉะนั้น วันนี้จะขอนอกเรื่องโดยการ "บ่นถึงระบบการเรียนดนตรีในบ้านเรา"

ไม่รู้ว่าเริ่มแต่เมื่อไหร่ ที่บ้านเรานำระบบโดเรมี (เรียกเป็นภาษาทางการว่าระบบโซ-ฟา หรือ So-fa system) เข้ามาใช้

ทำให้เด็กๆ จำกันผิดๆ และเด็กๆ ในบ้านเรา ก็ใช่ว่าจะมีแนวโน้มในการสนใจดนตรี ส่วนใหญ่นี่เล่นดนตรีเพื่อเอาเท่กันทั้งนั้นแหละครับ น้อยมากที่สนใจดนตรีเพราะเสน่ห์ของมันจริงๆ

เพราะฉะนั้น ผู้ใหญ่ที่โตมากับระบบโซฟา จึงท่องได้แค่เพียง โด เร มี ฟา ซอล ลา ที โด

แล้วทีนี้...การเรียนดนตรีขั้นแอดวานซ์ล่ะ?

การเรียนขั้นแอดวานซ์ มันต้องต่อยอดมาจากขั้นบีกินเนอร์ ในเมื่อบีกินเนอร์เราได้แค่ โด เร มี ฟา ซอล ลา ที โด แล้วพอขั้นต่อมาเราเจอโน้ต F# ล่ะ?? มันคืออะไร?

จากนั้นผู้ใหญ่ก็จะสอนเราในแบบที่เราคุ้นเคยจากระบบโซฟา ว่ามันคือ "ฟาช้าบ"

เออ...ครับ ฟาบ้านพี่ติดชาร์ปได้เหรอครับ? แล้วเวลาไล่สเกลจะทำยังไงล่ะ

(โปรดกรุณาไล่เสียงเหมือนโด่เรมีฟาซอลลาทีโด๊)
ซอล ลา ที โด เร มี ฟาช๊าบ ซ๊อลลลล งี้เหรอ? (G major scale)

 ฮาบริโภคเลยครับ สะดุดที่อีตรงฟาช้าบนี่แหละ

บางเจ้า แก้สถานการณ์โดยการเปลี่ยนชื่อโน้ตที่ติดชาร์ป จากโดเป็นดี จากฟาเป็นฟี (พูดง่ายๆ คือติดชาร์ปก็เปลี่ยนเป็นสระอี)

กลายเป็น เร มี ฟี ซอล ลา ที ดี เร๊~~~~ (D major scale)

เห็นมั้ยครับ พอเปลี่ยนจาก C major scale ที่ง่ายที่สุดในโลก เป็นสเกลอื่นแล้ว ความยากและน่าเวียนหัวมันก็เข้ามาทันที...

เพราะคนไทยชินแต่กับ โด่ เร มี ฟา ซอล ลา ที โด๊ (C major scale)

ก็ไม่แปลกอะไรหรอกครับ เพราะ C major scale มันเป็นสเกลที่ฝังหัวคนไทยมานาน เป็นสเกลที่อยู่ในทำนองของเครื่องดนตรีไทย

แต่มันจะยากมาก ถ้าต้องไปทำความเข้าใจกับระบบของดนตรีสากล ที่มีครึ่งเสียงด้วย มีการเปลี่ยนระดับบันไดเสียงด้วย และมีการผสมเสียง

จริงๆ แล้ว การเรียนดนตรีสากลสมัยนี้ อยากสนับสนุนให้ใช้ระบบโนเตชั่น (การใช้โน้ต) ให้มากๆ เด็กจะได้เข้าใจโน้ต และนำโน้ตไปใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เอาง่ายๆ คุณเคยรู้มั้ยว่า คำว่า "กุญแจซอล" นั้น เป็นคำที่เรียกกันผิดๆ มานานแสนนาน

จริงๆ แล้ว เค้าเรียกว่า "จีเคลฟ" ต่างหาก

หลายคนคงตกใจ มันไม่ได้ออกเสียงคล้ายกันเลยนะไอ้จีเคลฟกับกุญแจซอลเนี่ย ทำไมมันเพี้ยนเสียงได้ระดับโลกขนาดนี้

ก่อนที่จะเฉลยว่าทำไมเพี้ยนไกล ผมจะลองตั้งคำถามคุณว่า...

"รู้มั้ยว่ากุญแจซอลมีประโยชน์ยังไง?"

...

..

.

หลายคนคงมึนตึ้บ...อาจจะคิดว่า มีไว้ให้สวยงามมั้ง ดูแล้วเป็นแถวโน้ตดี อีกอย่าง กุญแจซอลเองแทบจะเป็นสัญลักษณ์ของดนตรีไปแล้ว อะไรที่คุณต้องการให้รู้ว่าเป็นสื่อเกี่ยวกับดนตรี เพียงแค่คุณเอา "กุญแจซอล" กับ "โน้ตตัวเขบ็ด 1 ชั้น" มาวางไว้ด้วยกัน... โอ้ สวยงาม

ถ้าแค่นั้นแล้วเค้าจะประดิษฐ์กุญแจซอลขึ้นมาทำไมเล่า!!! กุญแจซอลมีไว้เพื่อบอกว่าบรรทัดใหนคือซอลต่างหากล่ะครับ

ห๊า =[]=!!!? หลายคนทำหน้่าพึ่งรู้ ใช่แล้วครับ เพราะมีหน้าที่ชี้ตำแหน่งซอลบนบรรทัด 5 เส้น เราจึงเรียกว่า กุญแจซอล

เราไม่เคยรู้เลยว่ากุญแจซอลทำหน้าที่อะไร รู้แต่ว่าต้องเขียนมันไว้หน้าโน้ต

ระบบการสอนที่บ้าบอมาก...ไม่ต้องรู้ว่ามันทำอะไร ให้รู้ว่ามันต้องมีก็พอแล้ว - -" เขียนมันไป เขียนมันสิ... เขียนให้สวยๆ นะ ใครเขียนเบี้ยวโดนตีมือ

ก๊อดแดมมากครับ...

สาเหตุที่เค้าเรียกว่าจีเคลฟเพราะว่ามันมีหน้าที่ชี้ให้เห็นว่าเส้นใหนคือโน้ตตัว G ต่างหาก บ้านเราเปลี่ยนจีเป็นซอล เปลี่ยนเคลฟเป็นกุญแจ

กุญแจที่แท้จริงมันอยู่ตรงเครื่องหมาย # ## ### หรือ b bb bbb ต่างหากเล่า (ถ้าใครสังเกตตารางโน้ต ตรงถัดจาก clef จะมีพวกเครื่องหมายสี่เหลี่ยมบนแป้นโทรศัพท์ หรือตัวบีเล็กเรียงๆ กันเป็นกระจุก นั่นแหละครับ "กุญแจ" !)

Mozart. Sonata for Two Pianos in D major, K. 448 (เพลงที่จิอากิเล่นเปียโนคู่กับโนดาเมะในตอนแรก)

ยิ่งพูดไปยิ่งเลยเถิด...แค่นี้คนอ่านก็จะมึนตายอยู่แล้ว เอาเป็นว่า...ทำใจดีกว่าครับกับระบบการศึกษาดนตรีไทยขั้นต้น เพราะเราถูกฝังหัวมาอย่างนี้นานแล้ว ไอ้ครั้นจะรื้อใหม่ก็...ลำบากทั้งผู้สอนและผู้เรียน ประมาณว่าถ้าใครสนใจจริงค่อยมาปรับทัศนคติกันอีกทีในขั้นแอดวานซ์ ซึ่งไม่ใช่วิธีที่ดีเลยนะผมว่า กลายเป็นการให้สมองจำอะไรก็ไม่รู้ในส่วนที่มันรกๆ คือบางทีเราก็ไม่น่าที่จะจำอะไรที่มันซ้ำซ้อนกันน่ะครับผมคิดว่า ทำไมต้องมานั่งจำว่า C คือโด D คือเร ตั้งแต่ขั้นแอดวานซ์ด้วย แล้วขั้นสูงๆ ไปนี่ไม่มึนตายเหรอ...

ขอบอกเลยว่าจริงๆ ดนตรีไม่มีอะไรยากเลยครับ ถ้าทำความเข้าใจกับมันซะหน่อย ออกจะสนุกด้วยซ้ำ (ในภาคทฤษฎี) ผมชอบการผสมโน้ตนะ เวลาได้เสียงแปลกใหม่แล้วจับอารมณ์ไปกับมัน เพลินดี ผมเคยสร้างคู่เสียงไว้เล่นๆ เป็นสิบๆ คู่ แล้วลองฟังดูว่า เออ เราจะเอาคู่ใหนบ้างมาผสมเป็นเพลงเราได้ ทำให้เกิดเสียงแปลกใหม่และไม่ซ้ำซาก นั่งจับอารมณ์คู่เสียงต่างๆ แล้วมันเพลินดี เอาว่าเพื่อนๆ ไม่ต้องเล่นดนตรีให้เป็นเพลง แค่ผสมเสียงแล้วจับอารมณ์มันไให้ได้ ก็สนุกแล้วครับ ความรู้สึกคล้ายๆ ผสมสีแล้วละเลงลงบนผ้าใบ บางทีก็สวยงาม บางทีก็ดูไม่รู้เรื่อง แต่สิ่งที่ได้รับก็คือความสนุกนั่นเองครับ