性別は「姫」

ตั้งชื่อเอนทรีว่าจูนไรท์

แต่ก็ไม่ได้ร่วมกิจกรรมกับเค้าหรอกนะครับ

จริงๆ ก็อยากร่วมอยู่นะ

แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเท่าไหร่ + กับเป็นคนปลูกต้นไม้ไม่ค่อยเก่ง คิดว่าอาทิตย์นึงก็คงเหี่ยวเฉาลงไป...

ทั้งๆ ที่อยากร่วมอยู่เหมือนกันนะ ปกติเป็นคนที่สามารถงัดอะไรก็ได้มาเขียนบล็อกได้อยู่แล้วล่ะ

แต่จะมีคนอ่านมั้ยก็อีกเรื่องนึง

...

..

เค้าว่ากันว่า ฤดูใบไม้ร่วง คือฤดูแห่งการอ่าน

เลยคิดว่า ทำไมไม่ไปไล่เขียนกันเอาตอนเดือนตุลาน้า ฮ่าๆๆๆ

หรือพฤษภาก็ได้ เพราะเป็นช่วงเวลาที่น่าเบื่อที่สุดแห่งปี แบบว่าไม่มีกำลังใจจะทำอะไรเลย

แต่ก็นะฮะ ต่อๆ ไปผมคิดว่าคงจะมีอีกหลายๆ กิจกรรมที่น่าสนุกจาก exteen มาอีก ในฐานะบล็อกเกอร์ที่ติดตามมาตั้งแต่อายุสองขวบ (หมายถึงเอ็กซ์ทีนนะ ไม่ใช่ผม) งี้ก็แปลว่าติดตาม exteen มาเกินกว่าครึ่งของชั่วอายุบล็อกแล้วสินะ =[]=.!?

........................

แต่เหตุที่อัพวันนี้ก็เพราะว่า ช่วงนี้กำลังเห่อรูปแทรปอยู่ (เป็นโรคหลงรักตัวเองขั้นเมพ)

แล้วอยู่ๆ บางสิ่งก็แว่บเข้ามาในหัว

เลยออกมาเป็นแบบนี้...OTL

เออเนอะ...งานการมีไม่ทำ อยู่ว่างๆ ซะที่ใหน OTL...กรูจะบ้าาาา

ใจจริงอยากทำเป็นภาษาญี่ปุ่น แต่หาตัว maker ของมันไม่เจอ เจอแต่ของอังกฤษ เลยลดความขลังลงไปเล็กน้อย (การ์ดยูกิมันต้องญีุ่ปุ่นสิถึงจะขลัง)

ทุกวันนี้คำว่าสาวดุ้นยังไม่มีคำภาษาญี่ปุ่นกำหนดออกมาอย่างเป็นทางการ แต่หลายๆ โอตาคุใช้คำว่าโจะโซวโชเน็นไปพลางๆ ก่อน เพราะชื่อนี้มีที่มาจากหนังสือชื่อเดียวกัน ที่ว่าด้วยสาวดุ้นทั้งเล่ม ว่ามีใครบ้างมาจากใหน ส่วนใหญ่จะมาจากเกมจีบ บางเกมก็เปิดเผยให้รู้เลยเช่น Happyness (เกมจีบที่ส่งสาวดุ้นในตำนานอย่างวาตาราเสะ จุน ให้โด่งดังเป็นพลุระเบิดนิวเคลียร์ ดังกว่าพวกนางเอกในเรื่องอีก OTL) แต่บางเกมนั้น ต้องจีบๆ ไปจนถึงขั้นที่ว่าสามารถไปงาบใด้ถึงบ้าน (ภาษาโอตาคุเรียกว่า ปักธง) ซะก่อน พอถึงฉากเก็บภาพลับ เราก็จะเห็นดุ้นที่โผล่ออกมาจากสาวน้อยคนที่เราอุตส่าห์ตั้งจีบอยู่หลายชั่วโมงนั่นเอง...OTL แรกๆ คงตั้งใจจะทำไว้แกล้งพวกโอตาคุหน้าม่อ ที่จีบสาวเก่งแต่ในเกม ให้เจอแบบนี้ซะมั้ง ไปๆ มาๆ จากเห็นแล้วร้องยี๊ ก็เริ่มกลายเป็นที่ชื่นชอบ หลายๆ เกม ก็เริ่มมีสาวดุ้นมาเป็นตัวเลือกเพื่อเอาใจกลุ่มโอตาคุแนวนี้โดยเฉพาะ (ขนาดเกม Happyness ที่ตอนแรกจีบจุนไม่ได้ ยังต้องออกเวอร์ชั่น edition มาเพื่อให้จีบจุนได้เลยดูดิ...OTL)

ทุกวันนี้สาวดุ้นก็กำลังจะกลายเป็นเทรนด์ใหม่ (ได้ยังไงว๊ะ =[]=.!?) ของโอตาคุกลุ่มใหญ่ๆ บางกลุ่มในยุคนี้ไปซะแล้ว ส่วนสาเหตุคาดว่าน่าจะเป็นเหตุผลเดียวกันกับซึนเดะเระ คือความที่ไม่สามารถเอื้อมถึง (ถึงจะเอื้อมถึงแต่ตรูก็ไม่เอา) ประมาณว่ามีความขัดแย้งกันระหว่าคงามน่ารักและน่าเกลียดจึงทำให้โอตาคุหลายคนสับสน ว้าวุ้น และไม่สามารถสลัดความคิดจากตัวละครตัวนั้นได้ (คือดูๆ ไปก็ชอบเอง) ด้วยเหตุนี้เอง พวกพรรค์นี้ก็เลยยู่ๆ ดังขึ้นมาซะงั้น...

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า กว่าจะได้รูปแทรปนั้นลำบากทั้งกายใจ ทั้งต่อตัวเองและเพื่อนฝูง ต่อไปจะไม่พยายามไปแต่งตัวแบบนี้อีก จะปลอดภัยต่อสภาพจิตใจกว่านะ OTL...

ป.ล. เอนทรีนี้ทรุดกี่ครั้ง?